می به جرأت در قدح در پای خم مینا کنددخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند

از حجاب حسن شرم آلوده لیلی هنوزبید مجنون را میسر نیست سر بالا کند

می کند همواری من خصم را شیرین زبانزنگ را آیینه ام چون طوطیان گویا کند

رهنورد شوق را منزل شود سنگ فسانموج هیهات است در ساحل میان راوا کند

نفس سرکش گردد از اقبال دنیای خسیسمشت خاری آتش افسرده را رعنا کند

سر گرانی لازم حسن است در هر صورتینقش شیرین تا چه خونها در دل خارا کند

آن که مصرف می کند پیدا برای سیم و زرکاش نقد وقت را هم مصرفی پیدا کند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر نپردازد به حال سینه درد و داغ عشقکیست صائب این زمین مرده را احیا کند؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets