گره تا کی ز ابروی سخن پرداز نگشاید؟در رحمت به رویم چند آن طناز نگشاید؟

سراسر گرد دام از سایه گل راه گرداندبدآموز قفس آغوش بر پرواز نگشاید

زبخت تیره امید گشایش نیست در کارمبه سعی سرمه هرگز عقده آواز نگشاید

به خون نغمه رنگین باد منقار نواسنجیکه بال بیغمی در چنگل شهباز نگشاید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر ذوق سخن داری برو صائب قلم سر کنکسی این عقده را بی ناخن اعجاز نگشاید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets