به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتدنمی خواهم که چشم من به چشم روزگار افتد

ازان رخسار شبنم خیز چون گل پرده یک سو کنکه چون برگ خزان بلبل به خاک از شاخسار افتد

ز زخم من به رعنایی مثل شد تیغ خونخوارشکند اندام پیدا آب چون در جویبار افتد

تمام شب نظر بازی کند بادام زلف خودندیدم هیچ صیادی چنین عاشق شکار افتد

هجوم زاغ خواهد نخل ماتم کرد سروش رابه فکر عندلیبان این چنین گر نوبهار افتد

ندارد از شکست خلق پروا دیده حق بینکه کشتی بی خطر باشد چو دریا بیکنار افتد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چه افتاده است سر از بیضه بیرون آورد صائب؟نواسنجی که در فکر قفس از شاخسار افتد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love