در آن مجلس که از مستی رخت طاقت گداز افتداگر خورشید تابان چهره افروزد به گاز افتد

علاج من همان از چشم بیمار تو می آیدکجا درد محبت را مسیحا چاره ساز افتد؟

به دامان غرور آب زمزم گرد ننشینداگر صد تشنه از پا در بیابان حجاز افتد

ز زخم خنجر الماس پهلو می کنی خالیچه خواهی کرد اگر کارت به مژگان دراز افتد؟

هجوم بیقراران تیغ غیرت برنمی تابدمبادا دیده محمود بر زلف ایاز افتد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عجب نبود کز آن رو آب می گردد دل صائبهوا چون آتشین شد نخل مومین در گداز افتد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets