مرا خرسندی از سامان دنیا محتشم دارددل خرسند هر کس دارد از دنیا چه غم دارد؟

نمی گردد به خاطر هیچ کس را فکر برگشتنچه خاک دلنشین است این که صحرای عدم دارد

سبکسیری که چون تیرش زبان و دل یکی باشدبه هر جانب که رو آرد گشایش در قدم دارد

شکست از صبح صادق فوج شب با آن گرانسنگیحذر کن از صفی کز راستی با خود علم دارد

نمی سازد به خون خویش رنگین دست و تیغی راچه لذت از حیات خویشتن صید حرم دارد؟

میان خواب و بیداری زمانی هست عارف راکه هم فیض دل شب، هم صفای صبحدم دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کجی نبود صراط المستقیم عشق را صائببه قدر پیچ و تاب رهرو این ره پیچ و خم دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets