چسان مژگان خونین گریهٔ ما را نگه دارد؟کجا مرجان به زور پنجه دریا را نگه دارد؟

تنور از عهده تسخیر طوفان برنمی‌آیدحصار شهر چون دیوانهٔ ما را نگه دارد؟

ز آتشدستی ما کوهکن سیماب جولان شداگر مردست کوه بیستون، جا را نگه دارد!

ز شور عشق لنگر باخت چون ریگ روان صحرامگر مجنون به کوه درد، صحرا را نگه دارد

تماشای دل دیوانهٔ ما جذبه‌ای داردکه از جولان غزال دشت پیما را نگه دارد

تن خاکی نگیرد دامن جان مجرد راچگونه رشته مریم مسیحا را نگه دارد؟

نگاه شور چشمان آب دریا قوت می‌سوزدخدا از چشم زاهد جام صهبا را نگه دارد!

ندارم دست بر دامان آن سرو روان، ورنهز طوفان لنگر من آب دریا را نگه دارد

از آن ماه تمام از هاله شد آغوش سر تا پاکه در وقت خرام آن سرو بالا را نگه دارد

به آن زلف پریشان خویشتن را می‌رساند دلاگر سر رشته زنجیر سودا را نگه دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نباشد رحم در دل لشکر بیگانه را صائبز گرد خط خدا آن ماه‌سیما را نگه دارد!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets