چه امید برومندی مرا زان سیمتن باشد؟که خضر از العطش گویان آن چاه ذقن باشد

مرا با خار نومیدی رها کن ای چمن پیراکه شادی مرگ می گردد ، چُو گل در دستِ من باشد

نسیم بی ادب بر گرد بوی گل نمی گردداگر مژگان بلبل خار دیوار چمن باشد

نوازش از کسی جز سیلی اخوان نمی بینداگر صد سال یوسف در دبستان وطن باشد

تو از خاک اجل ز افسردگی بیرون نمی آییوگرنه جامه احرام مشتاقان کفن باشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پی روپوش در آیینه رو آورده ام صائبمرا چون طوطیان با چون خودی روی سخن باشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring