زمین و آسمان از ناله من در خروش آمدنشست از جوش دریا، سینه من تا به جوش آمد

نشاط دایمی خواهی، به درد از صاف قانع شوکه در دورست دایم جام هر کس درد نوش آمد

تو محو رنگ و بویی، ورنه از هر جنبش خاریصریر خامه تقدیر، عارف را به گوش آمد

زدست رد مردم آن که می نالد نمی داندکه از دست نوازش کوه غم ما را به دوش آمد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خرابات مغان پرجوش بود از شور من صائبجهان افسرده شد دیوانه ما تا به هوش آمد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern