به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمدکه بیتابانه آه از سینه کوثر برون آمد

زبی پروایی چشم سیه مست، از غبار خطبه روی پادشاه حسن او لشکر برون آمد

مگر دست دعای ما، رقیبان را فنا سازدکه شمشیر تغافل سخت بیجوهر برون آمد

زحرمان من از وصل تو غواصی خبر داردکه از دریای گوهر خیز، بی گوهر برون آمد

گلی کز جستجویش می زدم بر هر دو عالم رابه اندک کاوشی از زیر بال و پر برون آمد

مباش از تیره بختی دلگران گر بینشی داریکه اخگر شسته رو از زیر خاکستر برون آمد

وطن هر چند دلگیرست بر غربت شرف دارددلش سوراخ شد تا از وطن گوهر برون آمد

نیفتی تا به دام عشق هرگز باورت نایدکه بال مور ما از جذبه شکر برون آمد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از ان از گوشه میخانه صائب برنمی آیدکه آنجا می توان از خود به یک ساغر برون آمد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love