به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آیدبه زخم خار دارم صبر تا گل در کنار آید

گلی نشکفت بر رخسارم از میخانه پردازیمگر در خون خود غلطم که رنگم برقرار آید

سرشک تلخ من آن روز نقل انجمن گرددکه یارم با لبی شیرین تر از خواب بهار آید

به فرصت می توان خصم سبکسر را ادب کردنمدارا می کنم با عقل تا فصل بهار آید؟

به راه عشق اگر خاری مرا در دامن آویزدچنان گریم به درد دل که خون از چشم خار آید

مگر اشک پشیمانی به فریادم رسد، ورنهچه دارم در بساط زندگی تا در شمار آید؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نمی آید به کاری صائب اوراق پریشانممگر آن رخنه دیوار را روزی به کار آید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love