زمن راز دل صدچاک پوشیدن نمی آیدزبوی گل، نفس در سینه دزدیدن نمی آید

اگرچه خار این بستانم، اما خار دیوارمزدست کوته من دل خراشیدن نمی آید

اگر دریای گوهر زیر دامن چون حباب آرمزچشم سیر من بر خویش بالیدن نمی آید

زخواب نیستی برجسته ام از شورش هستیزدست من بغیر از چشم مالیدن نمی آید

فلکها سینه می دزدند از داغ جنون منزهر کم ظرف رطل عشق نوشیدن نمی آید

مرا مست لقا سر در بیابان جهان دادیندانستی ز مستان غیر لغزیدن نمی آید؟

به هر سروی که پیچم نگسلم پیوند از و هرگززمن چون تاک بر هر نخل پیچیده نمی آید

بشو دست از جهان گر چشم فیض از صبحدم داریکه از دست نگارین شیر دوشیدن نمی آید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به یک نیت تمام عمر می آرم بسر صائببه هر نیت زمن چون قرعه غلطیدن نمی آید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern