هر کجا قصه آن طره و کاکل گذردموج آشفتگی از دامن سنبل گذرد

که گذشته ازین باغ، که تا دامن حشرعرق شرم ورق بر ورق گل گذرد

دامنش در گرو خار ندامت ماندشوخ چشمی که ز عاشق به تغافل گذرد

دامن حسن غیور تو ازان پاکترستکه تمنای تو در خاطر بلبل گذرد

ننهم پای ارادت به حریمی که در اوحرف طول امل و عرض تجمل گذرد

گریه حسرت ما از سر افلاک گذشتسیل پرزور چو افتد ز سر پل گذرد

کشتی عقل، خراباتی این گرداب استزهره کیست دلیر از قدح مل گذرد؟

بس که در هر گذری راهزنی پنهان استرشته از کوچه گوهر به تأمل گذرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر از عمر گرانمایه بیابد مهلتصائب آن نیست ز کشمیر و ز کابل گذرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring