حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کردصف محشر علم شهرت خود پنهان کرد

پیش ازین گر به شکر پسته نهان می کردندلب نو خط تو در پسته شکر پنهان کرد

نیست ممکن که دگر قامت خود راست کندهر که را جلوه مستانه او ویران کرد

داد بر باد سر سبز خود از بی مغزیهر که چون پسته درین بزم لبی خندان کرد

چه ضرورست به تدبیر کنی مشکلتر؟مشکلی را که به تسلیم توان آسان کرد

بیقراری نتوان برد به دریا از موجبه دوا درد طلب را نتوان درمان کرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر که با ابر کرم کرد چو دریا صائبدر حقیقت به همه روی زمین احسان کرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love