رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کردزرهی نیست که بتوان به قبا پنهان کرد

این طراوت که گل روی ترا داده خدامی تواند نفس سوخته را ریحان کرد

گوی خورشید به خون دست ز آسایش شستحسن روزی که سر زلف ترا چوگان کرد

سرمه خامشی طوطی گویا گردیدبس که نظاره او آینه را حیران کرد

تخم امید من از سعی فلک سبز نشددانه سوخته خون در جگر دهقان کرد

هیچ جا زیر فلک قابل آرام نبوداین صدف گوهر محبوس مرا غلطان کرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. غوطه در خون شفق زد ز ندامت صائبهر که چون صبح لبی زیر فلک خندان کرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love