رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرداینقدر ناز به آیینه نمی باید کرد

در جوانی ز می ناب گذشتن ستم استشنبه خود شب آدینه نمی باید کرد

می توان تا گره زلف پریشانی ساختدل خود را گره سینه نمی باید کرد

می برد دیده بی شرم طراوت ز عذارجلوه بی پرده در آیینه نمی باید کرد

تا به اکسیر ریاضت نکنی خون را مشکخرقه چون نافه ز پشمینه نمی باید کرد

تشنه چشمی غم همکاسه ز دل می شویدباده در جام سفالینه نمی باید کرد

تیغ بر مرده کشیدن ز جوانمردی نیستغیبت مردم پیشینه نمی باید کرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می کند فاش زبان راز نهان را صائبدزد را محرم گنجینه نمی باید کرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern