هر که را دل آب شد از روی آتشناک اوشبنم گلزار جنت گشت چشم پاک او

سر برآورده است اینجا از گریبان بهشتهر که را باشد سری با حلقه فتراک او

باده لعلی که خون در ساغر من می کندتازه رو از گریه شادی است دایم تاک او

دامن حیرت به دست آور که سر عشق رادرنیابی تا نگردی عاجز از ادراک او

ناتوانی را که شد افتادگی ها دستگیرروی دریا شد کبد از سیلی خاشاک او

بنده کوی خراباتم که می سازد گهرهر که ریزد تخم اشکی در زمین پاک او

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این چنین کز باده نازست صائب یار مستکی به فکر عاشقان افتد دل بی باک او؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love