زهر را صبر جوانمرد شکر می سازدخار را نخل برومند ثمر می سازد

سر ما گرد سر دار فنا می گرددمیوه چون پخته شود برگ سفر می سازد

تو نداری سر آمیزش عاشق، ورنهبا لب خشک صدف آب گهر می سازد

ناوک غمزه ز الماس ترازو شده استطاقت ساده دل از موم سپر می سازد

چون برم پی به سر خویش، که نیرنگ قضاهر گل صبح، مرا رنگ دگر می سازد

هر سبکسیر درین دشت کمندی دارددل بیتاب مرا موی کمر می سازد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از پرتو خورشید تواند گل چیدهر که چون شبنم گل، دیده سپر می سازد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love