نخل قد تو به باغی که خرامان گرددسرو در زیر پر فاخته پنهان گردد

چون به گلزار روی خواب خمار آلودهگل ز خمیازه آغوش پریشان گردد

هر سیه روز به کیفیت چشمش نرسدسرمه را جوهر آن نیست که حیران گردد

رنگ از چهره گلهای هوس محو شودچون سهیل عرق شرم فروزان گردد

شرط عشق است که تا شور محبت باقی استزخم ناسور به دنبال نمکدان گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از پرتو حسن است که بلبل شده استطوطی از صحبت آیینه سخندان گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring