چه میان است که دایم چو دل من لرزداینقدر مور مگر بر سر خرمن لرزد؟

عجبی نیست ز تأثیر نظربازیهاکه دل چشمه خورشید به روزن لرزد

سخن از موی میان و سر زلفش مکنیدمپسندید کز این بیش دل من لرزد

دانه ام خال لب کشت شد از سوختگیدر زمینی که دل برق به خرمن لرزد

تنگ چشمی اگر (از) خاک چنین گیرد اوجدل عیسی به سر سوزن آهن لرزد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. لرزش مردم عالم به سر دین و دل استدل صائب به سر طره پرفن لرزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love