زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها رانسیم نوبهاران کرد گویا این زبان‌ها را

ز عقل کوته‌اندیش است سرگردانی مردمبیابان مرگ می‌سازد دلیل این کاروان‌ها را

اگر آزاده‌ای، آسوده باش از سردی دورانکه دارد یاد هر سروی درین گلشن خزان‌ها را

سر سوداییان از گردش جام است مستغنیکه آب از شوق باشد آسیای آسمان‌ها را

به بی نام و نشانی می‌توان شد ایمن از آفتکه زود از پا درآرد گردن‌افرازی نشان‌ها را

به استمرار، نعمت در نظرها خوار می‌گرددز گلگشت چمن لذت نباشد باغبان‌ها را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. علایق دامن آزادگان صائب نمی‌گیردز جولان نیست مانع خار و خس آتش‌عنان‌ها را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring