غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدندای بسا زخم نمایان به دل زنده زدند

محو یکتایی نقاش نگردید کسیهمه چون آینه بر نقش پراکنده زدند

شکوه از بخت نکردند سبکرفتاراندر دل ابر سیه برق صفت فرخنده کردند

غفلت خویش گزیدند به بیداری بختساده لوحان که در طالع فرخنده زدند

دست منعی که فشاندند بزرگان به فقیرپشت پایی است که بر دولت پاینده کردند

مرکز دایره حسن مصور گردیدخال مشکین چو بر آن چهره زیبنده زدند

این صدفها که خموشند درین دریابارمی توان یافت که بر گوهر ارزنده زدند

نیست مژگان، که به تقصیر پریشان نظریمشت خاری است به چشم من بیننده زدند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب آنان که گزیدند به غمها غم عشقدست بر سینه غمهای پراکنده زدند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring