Nə yatmısan, dur, ey saqi, ki, yay misli bahar oldu,Bulut od yağdırır dünyayə, aləm tarü mar oldu,

Dolu qoydu kəmanə topların, atdı biyabanə,Xiyarın ixtiyarı getdi əldən biqərar oldu.

Nə qarpız qaldı bostanda, nə gərmək, ah va veyla!Kədu, pəncər və gərmək də təmamən zəxmidar oldu.

Üzün tutmuş göyə bostançı, söylər: Ey rəhim allah!Çuvallar qaldı boş, mən boşlu, karim ahü zar oldu,

Sitəmkari, görüm, tari özü salsın yaman dərdə,Səbəb bu dərd-bidərmanə çərx kəcmədar oldu.

Xiyarə vurdu min yarə fələk, şərrin bilirsizmi?O da çün qoydu kakil başə, bu dərdə düçar oldu.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Nə qarpız şad olur bu əsrdə, Möcüz, nə xərbuzə,Və gərmək xar olub qaldı, qəribə ruzigar oldu.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring