به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدندسینه گرم چو خورشید به من بخشیدند

جام خورشید زیاد از دهن گردون بودبه لب تشنه دریاکش من بخشیدند

رنگ و بویی که ازان باغ جنان رنگین بودگرد کردند و به آن سیب ذقن بخشیدند

زان گرهها که در آن زلف سیه بار نیافتنافه ای چند به صحرای ختن بخشیدند

پیچ و تابی که ز موی کمر افزون آمدبه سر زلف پریشان سخن بخشیدند

نور را باده کند در قدح چشم سهیلجرعه ای کز لب لعلش به یمن بخشیدند

لغزشی چند کز ارباب نظر صادر شدبه صفای رخ آن سیم بدن بخشیدند

عذر می خوردن ما روز جزا خواهد خواستچشم مستی که به آن توبه شکن بخشیدند

دوربینان جهان خرده جان پیش از مرگنقد کردند و به آن غنچه دهن بخشیدند

قمریانی که درین دایره بنیا بودندعمر خود جمله به آن سرو چمن بخشیدند

بود اگر پیرهنی بر تن یوسف صفتانوقت احرام غریبی به وطن بخشیدند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کرد با شکر اگر دست درازی صائبگنه طوطی ما را به سخن بخشیدند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love