مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرندماه را زنده‌دلان شمع مزاری گیرند

چون گشایند نظر مملکتی بگشایندباز چون چشم ببندند حصاری گیرند

آسمان‌ها مگر از گردش خود سیر شوندورنه عشاق محال است قراری گیرند

مرکز از دایره بیرون نتواند رفتنعاشقان چون ز غم و درد کناری گیرند؟

آنقدر ریگ روان نیست در این قحط‌آبادکه اسیران تو از داغ شماری گیرند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب این آن غزل حافظ شیرین‌ سخن استکه در این خیل، حصاری به سواری گیرند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets