دل ما سلطنت فقر به سامان ندهدده ویرانه ما باج به سلطان ندهد

در ریاضی که دل سوخته من باشدباغبان آب به گلهای گلستان ندهد

نشود رتبه خردان به بزرگان معلوممور را مسند اگر دست سلیمان ندهد

هرکه را دل سیه از منت احسان شده استجگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهد

رهنوردی که به منزل نظرش افتاده استخار را فرصت گیرایی دامان ندهد

طمع رزق ز افلاک ز کوته نظری استدست در کاسه خود سفله به مهمان ندهد

جان فداساز که صیاد درین قربانگاهتا بود جان، به کسی دیده حیران ندهد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دل آزاده درین باغ ندارد صائبهرکه چون گل سر خود با لب خندان ندهد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring