تا نهال تو قدر از گلشن تقدیر کشیدسرو را فاخته از طوق به زنجیر کشید

هرگز از سیل گرانسنگ، عمارت نکشدآنچه ویرانه ام از منت تعمیر کشید

عشق خوش سهل برآورد مرا از دو جهاننتوان موی چنین از قدح شیر کشید

نتوانست دل سخت ترا نرم کندآه گرمم که گلاب از گل تصویر کشید

قدم راست روان خضر ره توفیق استسر چو پیکان نتوان از قدم تیر کشید

بالش از دامن حوران بهشتی نکندخواب ما بس که پریشانی تعبیر کشید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در خم زلف گرهگیر تو عاجز شده استدل صائب که عنان از کف تقدیر کشید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love