ز چهره تو بهشت آب و تاب برداردز جلوه تو قیامت حساب بردارد

نصیب سوختگان می رسد ز پرده غیبهمیشه آبله آب از سراب بردارد

چنین که خوی تو کرده است عام ناسازیعجب که آتش سوزان کباب بردارد

چنان عقیق تو از خون خلق شد سیرابکه از مشاهده اش زخم آب بردارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بغیر لخت دل و پاره جگر صائبچه توشه کس ز جهان خراب بردارد؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets