سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند

نظر سیاه مگردان به لاله رخسارانکه برگریز دل ونوبهار چشم ترند

به آسیای فلک دانه ای نخواهد ماندچنین که سنگدلان در شکست یکدیگرند

خبر ز خرده عیب نهان هم دارندبه قدر آنچه ز خود این گروه بیخبرند

نفس چو صبح نسازند زیر گردون راستسبکروان که ازین راه دور باخبرند

به روشنایی شمع مزار سوگندستکه مردگان به ازین زندگان بی اثرند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. حضور سوختگان مغتنم شمر صائبکه روشنان جهان چون ستاره سحرند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love