سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند

جهان به دیده روشندلان نمی آیدستاره های فلک از غبار بیخبرند

جماعتی که نفس ناشمرده خرج کنندز خرده گیری روز شمار بیخبرند

درون پرده گروهی که باده می نوشندز پرده سوزی صبح خمار بیخبرند

جماعتی که به جمعیت جهان شادندز سنگ تفرقه روزگار بیخبرند

درین بساط چو آیینه سیه پردازانز نقش نیک وبد روزگار بیخبرند

فکنده اند گروهی که در جهان لنگرز خوش عنانی لیل ونهار بیخبرند

چه نعمتی است که این دیده های کوته بینز حسن عاقبت انتظار بیخبرند

ز روی تازه فصل بهار سوختگانچو لاله از جگر داغدار بیخبرند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو سرو مردم آزاده در جهان صائبز انقلاب خزان وبهار بیخبرند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring