دماغ سوختگان را شراب تازه کندزمین تشنه جگر را سحاب تازه کند

ستاره سوختگان باغ دلگشای همندکه مغز سوخته بوی کباب تازه کند

اگر بهار کند سبز تخم سوخته رادماغ خشک مرا هم شراب تازه کند

ازان خموش نگردد چراغ در شب تارکه داغ روشنی آفتاب تازه کند

ز یادگار شود زخم ماتمی ناسورکه داغ رفتن گل را گلاب تازه کند

نقاب تشنه دیدار را کند بیتابکه داغ تشنه لبان را سراب تازه کند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نسوخته است ز سودای او چنان صائبکه مغز خشک مرا ماهتاب تازه کن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring