مخزن گوهر صدف از ته گزینی می شودکف سبک در بحر از بالانشینی می شود

هر پر کاهی بود در دیده اش بال هماصاحب خرمن کسی کز خوشه چینی می شود

کوته اندیشان ز استقبال غم آسوده انددردهای نسیه، نقد از دوربینی می شود

در مقام خویش باشد چوبکاری را ثمرچوب گل سوداییان را چوب چینی می شود

رشته مریم کمند سوزن عیسی نشدروحهای آسمانی کی زمینی می شود؟

ساده لوحی می کند هموار بر خود هر چه هسترشته جان پرگره از خرده بینی می شود

با دل نازک کند اندک ملالی کار سنگموی سهلی سرمه آواز چینی می شود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صاف با آفاق کن صائب دل خود را که صبحمشرق خورشید از روشن جبینی می شود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets