ترانه های جهان گرچه مختلف رنگندتو چون ز پرده برآیی همه یک آهنگند

در آفتاب قیامت چه رویها سازندجماعتی که چو گل پای تا به سر رنگند

به داغ چاره دیوانگان عشق مکنکه این پلنگ وشان با ستاره در جنگند

چو آب مردم روشندل از تنک روییبه جام وشیشه وسنگ وسفال یکرنگند

سپهر کوزه سربسته ای است در خم اوازان شراب که مستان عشق گلرنگند

مپرس سوختگان را ز سختی ایامکه آرمیده چو تخم شراره در سنگند

از آن گروه طلب چون شکر حلاوت عیشکه در شکنجه ایام از دل تنگند

مبین به دست نگارین نازک اندامانکه در فشردن دل سخت آهنین چگند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کدام آینه صائب مرا تواند دیدکز آب گوهر من نه سپهر در زنگند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern