به صبر مشکل عالم تمام بگشایدکه این کلید به هر قفل راست می آید

به قسمت ازلی باش از جهان خرسندکه آب بحر به آب گهر نیفزاید

من از کجا وبهشت برین مگر رضوانبه درد وداغ تو فردوس را بیاراید

در آن چمن که من از گل گلاب می گیرمز دور باد صبا پشت دست می خاید

ز آب تیغ جگرگاه خاک شد سیرابهنوز از شب زلف تو فتنه می زاید

مشو به سنگدلی از سرشک من ایمنکه رشته مغز گهر رفته رفته فرساید

دو چشم دوخته ای برزمین ازین غافلکه چرخ راه تو از هر ستاره می پاید

چه تشنه است به خونریز خلق ابرویشکه در مصاف دو شمشیر کار فرماید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نعیم خلد حلال است بر کسی صائبکه دست ولب به نعیم جهان نیالاید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring