خیال روی تو از دل به در نمی‌آیدکه خودپرست ز آیینه بر نمی‌آید

نمی‌کند دل بی‌تاب من نفس را راستنهال قامت او تا به بر نمی‌آید

لب شکایت من از وصال بسته نشدرفوی زخم ز موی کمر نمی‌آید

چنان ز حسن گلوسوز شد جهان خالیکه بوی سوختگی از جگر نمی‌آید

در آن حریم که آیینه‌طلعتی باشدنفس ز مردم آگاه برنمی‌آید

ازآن ز راز خرابات خلق بی‌خبرندکه با خبر کس از آنجا به در نمی‌آید

علاج تنگی راه درشت همواری استکه پای رشته به سنگ از گهر نمی‌آید

جز این که گرد برآرد ز خاکدان وجوددل رمیده به کار دگر نمی‌آید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سخن به لب نرسد بی‌سخن‌کشی صائبگهر به پای خود از بحر برنمی‌آید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets