اگر چو رشته تن خود به پیچ وتاب دهیدز چشمه سار گهر زود دیده آب دهید

مرا پیاله دیگر نمی دهد مستیبه من ز ناف غزالان شراب ناب دهید

عجب که روی عرق ریز یار بگذاردکه همچو سبزه خوابیده تن به خواب دهید

کمند گوهر مقصود رشته اشک استچو برگ گل دل صد پاره را به آب دهید

عمارت دل ویران ثوابها داردپیاله ای به من خانمان خراب دهید

به ترک سر چو توان شد ز درد سر آزادچه لازم است که دردسر گلاب دهید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ستاره عرق روی یار در گذرستازین چکیده خورشید دیده آب دهید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern