از شرم ناله ام که دل از کار می بردبلبل به زیر پر سر منقار می برد

هرکس که بی شراب رود برکنار کشتآیینه را به چشمه زنگار می برد

بر باغبان به چشم دگر می کند نگاهمرغی که ره به رخنه دیوار می برد

زهاد را به باغ که تکلیف می کنداین خار خشک را که به گلزار می برد

زلف ز پا فتاده بود رشته امیدچشم ز کار رفته دل از کار می برد

تکلیف ماهتاب به من هرکه می کندمجروح را به سیر نمکزار می برد

از بیم دستبرد تعدی ز بوستانگل التجا به گوشه دستار می برد

زلف تو صد موذن تسبیح گوی راکاکل کشان به حلقه زنار می برد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چه نعمتی است که طبع غیور منمنقار بسته ام ز شکرزار می برد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring