به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای منقفس پر گل شود از بلبل رنگین نوای من

گران خیزند همراهان بی پروای من، ورنهره خوابیده را بیدار می سازد درای من

نیم بی مایه تا بر سود باشد از سفر چشمممرا این بس که خاری نشکند در زیر پای من

به استغنا توان خو در جگر کردن بخیلان رافلک را داغ دارد خاطر بی مدعای من

ندارد عالم تجرید چون من خانه پردازینمی گردد غبارآلود سیلاب از سرای من

مرا می زیبد از اهل قناعت لاف بی برگیکه از پهلوی خشک خویش باشد بوریای من

ز برق تیشه من کوه آهن آب می گرددچه باشد بیستون در پنجه زورآزمای من؟

چنان کز جنبش افزاید گرانی مهد طفلان رابه لنگر شد ز طوفان کشتی بی ناخدای من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چنان صائب فشاندم آستین بر خواهش دنیاکه همت از در دلها نمی خواهد گدای من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring