ای کوه بیستون که چنین سرکشیده‌ایبازوی آهنین مرا دور دیده‌ای!

ای دل که در هوای خط و زلف می‌پریآخر کدام دانه ازین دام چیده‌ای؟

امروز مستی تو دو بالای باده استمعلوم می‌شود لب خود را مکیده‌ای

داری خبر ز روی زمین، گرچه از حیاجز پشت پای خویش مقامی ندیده‌ای

شوخی چنان که تا نظر از هم گشوده‌اماز دل چو اشک بر سر مژگان دویده‌ای

واقف نه‌ای ز لذت عشق نهان مایک گل به ترس و لرز ز گلشن نچیده‌ای

از خون گرم روز جزا سر برآورددر هر دلی که نشتر مژگان خلیده‌ای

چون داغ، دل به لاله باغ جهان مبندمرده است این چراغ، نفس تا کشیده‌ای

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گوش هزار نغمه‌سرا بر دهان توستصائب چه سر به جیب خموشی کشیده‌ای؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love