ای غنچه‌لب که سر به گریبان کشیده‌ایدر پرده‌ای و پرده عالم دریده‌ای

برق سبک‌عنانی و کوه گران رکابدر هیچ جا نه و همه جا آرمیده‌ای

تمکین لفظ و شوخی معنی است در تو جمعدر جلوه‌ای و پای به دامن کشیده‌ای

صد پیرهن غریب‌تر از یوسفی به حسندر مصر ساکنی و به کنعان رسیده‌ای

چشم بد از تو دور که چون طفل اشک منهر کوچه‌ای که هست به عالم، دویده‌ای

در پله غرور تو دل گرچه بی‌بهاستارزان مده ز دست که یوسف خریده‌ای

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. غیر از نگاه عجز که از دور می‌کندای سنگدل ز صائب مسکین چه دیده‌ای؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets