خورشید ترا از خط شبرنگ وبال استچون سایه قدم پیش نهد وقت زوال است

از خنجر سیراب نترسد جگر ماهر چند که می صاف بود مفت سفال است

هر دانه که از آبله دست نشد سبززنهار مکن میل که آن تخم وبال است

در سلسله آبله دست توان یافتامروز درین دایره آبی که حلال است

موقوف به آسایش چرخ است قرارمهر کار که موقوف محال است، محال است

از بس که گرفتار گرفتاری خویشمهر حلقه دامم به نظر چشم غزال است

بر بستر گل وقت خزان تکیه نمایدآن را که ز طاوس، نظر بر پر و بال است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب سخن غنچه نشکفته همین استجمعیت دل در گره سخت ملال است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring