شد جدا از زخم من آن خنجر سیراب سبزچون بماند ازروانی، زود گردد آب سبز

آب بی یاران مخور کز خجلت تنها خوریخضر نتواند شدن درحلقه احباب سبز

گوشوار از شرم آن صبح بنا گوش آب شدشمع نتواند شد از خجلت درین مهتاب سبز

نیست امید رهایی زین سپهر آبگونکشتی ما می شود آخر درین گرداب سبز

شست از دل آرزوی عمر جاویدان مراتاشد از استادگی درجوی خضر این آب سبز

هر قدر کز دیده افشاندم سرشک لاله گونتخم مهر من نشد در سینه احباب سبز

پیش او طاعت ندارد آبرویی، ورنه شداز سرشکم دانه تسبیح در محراب سبز

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ازدم سرد خزان صائب نگردد زرد روبخت هر کس شد چو مینا از شراب ناب سبز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring