من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجاکوزه شهد شود حنظل افلاک آنجا

در خرابات چه حاجت به مناجات من استدست برداشته دایم به دعا تاک آنجا

در محبت لب خشک و مژه تر باب استهیزم تر نفروشند ز مسواک آنجا

باد در دست برون می روم از صحراییکه بود برق، شکار خس و خاشاک آنجا

در بهشتی غم او در جگرم خار شکستکه نیابند به درمان دل غمناک آنجا

نفسم تنگ شد از باغ خوشا کنج قفسکه در فیض گشوده است ز هر چاک آنجا

سفری با نفس سوخته دارم در پیشکه حساب نفس صبح شود پاک آنجا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از کوی خرابات به جایی نروددختری خواسته از سلسله تاک آنجا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love