از آفتاب چاشنی صبح شد بلندعمر دوباره یافت ز راه گداز قند

بگذار تا به داغ رهایی شود کبابصیدی که همچو تاب نپیچد بر آن کمند

ما را چه نسبت است به مجنون که جوش مانگذاشت گردباد ز هامون شود بلند

از روی گرم شکوه ما می شود تمامیک ناله است سرمه آواز این سپند

علم تو چون محیط به اسرار غیب نیستز نهار لب ببند ز چون و چرا و چند

چون گل شکفته باش درین انجمن که صبحتسخیر کرد روی زمین را به نوشخند

در آتش زوال بود نعل رنگ و بوز نهار دل به غنچه این بوستان مبند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از گل به وام گوش ستانند بلبلاندر گلشنی که ناله صائب شود بلند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring