جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند

روحی که شد لطیف چو شبنم در این چمنبا صد کمند مهر به افلاک می برند

در حشر سر ز روزن جنت بر آورندآنان که سر به حلقه فتراک می برند

جمعی که همچو غنچه کله کج نهاده اندچون گل ز باغ سینه صد چاک می برند

نتوان به نور شرم به جز پیش پای دیداز حسن فیض مردم بیباک می برند

هر مال شبهه ای که بود چون حرامیاندست و دهن به آب کشان پاک می برند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب مکن ز چرخ شکایت که عارفاناز سیر گلخن آینه پاک می برند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring