ز می مرا تب لرز خمار می‌گیردز صیقل آینه من غبار می‌گیرد

من اعتبار ز هرکس گرفتمی زین پیشکنون ز من همه کس اعتبار می‌گیرد

ندیده است سیه‌مستی مرا خورشیدهمیشه صبح مرا در خمار می‌گیرد

بنفشه می‌دمد از یاسمین اندامتاگر نسیم ترا در کنار می‌گیرد

اگر سپند به من جای خویش ننمایدبه بزم او که مرا در شمار می‌گیرد؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چرا ز خصم کشم انتقام خود صائب؟چو انتقام مرا روزگار می‌گیرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring