به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیستفرو رود به زمین هر که در هوای تو نیست

مگر تو خود به خموشی ثنای خودگوییوگرنه هیچ زبان در خور ثنای تو نیست

شکوه بحر چه سازد به تنگنای حباب؟سپهر بی‌سروپا ظرف کبریای تو نیست

سپرد جا به تو هر کس ز بزم بیرون رفتتویی به جای همه، هیچ کس به جای تو نیست

کدام گهر سیراب بحر و کان را همت؟که چشمهٔ عرق از خجلت صفای تو نیست

شکر به زاغ فرسنی و استخوان به هماچه رمزها که نهان در کف عطای تو نیست

مگر ز نعمت دیدار سیر چشم شودوگرنه هر دو جهان در خور گدای تو نیست

مگر قبول تو آبی به روی کار آردوگرنه بندگی چون منی سزای تو نیست

بساز از دل سنگین خویش آینه‌ایکه هیچ آینه را طاقت لقای تو نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جواب آن غزل است این که گفت مرشد رومچه گوهری تو که کس را به کف بهای تو نیست

Fələyə çatmaz əli kim xaki-payın olmamış,Düşəcək torpağa ol kəs ki, harayın olmamış.

Sənə verdi yerini, məclisi tərk eylədi ki,Hamıya sənsən əvəz, bir kimsə tayın olmamış.

Bir böyük ayna elə qəlbini, hər gün ona bax,Nə belə aynan olubdur, nə sarayın olmamış.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Mövləvi yazdığı o şerə cavabdır bu qəzəl,Sən nə gövhərsən axı Kəsrada tayın olmamış?!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets