چو سقراط را داد نوبت سخنرطب ریزشد خوشه نخل بن

Sokratın növbəti yetişən zamanSanki xurma yağdı yerə ağacdan,

جهانجوی را گفت پاینده باشبه دین و به دانش گراینده باش

Dedi ki: "Padişah, şadlıqla ömr et.Din-bilik yolunda daim öndə get!

همه آرزوها شکار تو بادنهفت جهان آشکار تو باد

Sənə şikar olsun bütün arzular,Sirrlər qarşısında daim aşikar.

ز پرسیدهٔ شهریار جهانکه داند که هست این پژوهش نهان

Şahın sorduğunu kim deyə bilər?Çünki çox gizlindir sorduğu sirlər!

ولیکن به اندازهٔ رای خویشکند هر کسی عرض کالای خویش

Kim necə bacarır fikir söyləsin.Varını hüzura təqdim eyləsin.

نخستین ورق کافرینش نبودجز ایزد خداوند بینش نبود

Xilqət səhifəsi açılmamışdanBircə vücud varmış, o da yaradan.

ز هیبت برانگیخت ابری بلندهمان برق و باران او سودمند

Bir bulud yaratmış əzmi, cəlalı,Şimşəyi, yağışı olmuş faydalı

ز باران او گشت پیدا سپهرپدید آمد از برق او ماه و مهر

Onun yağışından yaranmış göylər,İldırımından da günəş, ay, ülkər.

ز ماهیتی کز بخار او فتادزمین گشت و بر جای خویش ایستاد

Maddələr çökdürüb ondakı buxar,Bu yeri yaradıb etmiş bərqərar!"

از این بیشتر رهنمون ره نبردگزافه سخن بر نشاید شمرد

Bələdçi getmədi bundan o yana,Artıq danışmaqda görmədi məna.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring