چو سقراط را داد نوبت سخنرطب ریزشد خوشه نخل بن

جهانجوی را گفت پاینده باشبه دین و به دانش گراینده باش

همه آرزوها شکار تو بادنهفت جهان آشکار تو باد

ز پرسیدهٔ شهریار جهانکه داند که هست این پژوهش نهان

ولیکن به اندازهٔ رای خویشکند هر کسی عرض کالای خویش

نخستین ورق کافرینش نبودجز ایزد خداوند بینش نبود

ز هیبت برانگیخت ابری بلندهمان برق و باران او سودمند

ز باران او گشت پیدا سپهرپدید آمد از برق او ماه و مهر

ز ماهیتی کز بخار او فتادزمین گشت و بر جای خویش ایستاد

از این بیشتر رهنمون ره نبردگزافه سخن بر نشاید شمرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring