وقت است نوبهار در عیش وا کندباغ از شکوفه خنده دندان نما کند

جامی به گردش آر که این کهنه آسیاوقت است استخوان مرا توتیا کنند

امروز چون حباب درین بحر آبگوندولت در آن سرست که کسب هوا کند

گر بگذرد به غنچه پیکان نسیم صبحبی اختیار لب به شکر خنده وا کند

خونش بود به فتوی پیر مغان حلالدر نو بهار هرکه صبوحی قضاکند

ابری که نرم کرد دل سنگ خاره راکی توبه مرا به درستی رها کند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به غیر روی عرقناک یار نیستابر تری که آینه دل جلا کند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love