زاهد به کعبه با سر و دستار می‌روداین مست بین که روی به دیوار می‌رود

زان شاخ گل شکیب من زار می‌رودزین دست و تازیانه دل از کار می‌رود

آسوده‌اند مرده‌دلان از سؤال حشراین اعتراض با دل بیدار می‌رود

منصور سر گذاشت درین راه، برنگشتزاهد درین غم است که دستار می‌رود

در کاهش وجود به جان سعی می‌کندچون خامه هرکه از پی گفتار می‌رود

کاری به ذوق بوسه‌ربایی نمی‌رسددل‌های شب نسیم به گلزار می‌رود

کار خوشی است شغل محبت ولی چه سودکز حسن کار دست و دل از کار می‌رود

ترسانده است چشم ترا و هم بی‌جگرورنه برهنه گل به سر خار می‌رود

روشنگر وجود بود آرمیدگیآیینه است آب چو هموار می‌رود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این آن غزل که مولوی روم گفته است«این نفس ناطقه پی گفتار می‌رود»

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring